loadinglabel
 

Articles

  • Kunstuur AVRO

    The flowerCASTLE 2013 exhibition, the second edition of the annual exhibition at Kasteel Keukenhof, was featured in the TV show Kunstuur. See an overview of the exhibition including the work Keepsake and many more at uitzendinggemist.nl.

    link

  • Sneak peak new publication Easter Trouble Press

    Sneak peak at another new publication: Easter Trouble Press Cafe, 2012. A collection of interviews with some of today’s most respected photographers and photobook makers: Rafal Milach & Ania Nalecka, Calin Kruse, Christian Patterson, and Mariken Wessels; also included is a special edition print by photographer Fette Sans. It will be released in a couple days at Offprint Paris.

    link

  • Boekbespreking Don't forget Cadoc.nl

    Na Queen Ann. P.S. Belly cut off had ik een idee van hetgeen ik kon verwachten van het volgende boek van Mariken Wessels: het onverwachte. Wat dat betreft stelt Don't forget niet teleur. Zelfs na meerdere malen het boekje aandachtig te hebben bestudeerd, blijf je met knagende vragen achter. Wat heb ik net gezien, wat betekent het, wat is het verhaal, IS er überhaupt een verhaal? En last but not least: wat mogen we volgens de titel niet vergeten?

    Om te beginnen de fysieke feiten. Voor me ligt een boekje, een leporello om precies te zijn dat gesloten 18 centimeter hoog en 13 centimeter breed is. Uitgevouwen is de breedte vertienvoudigd tot ongeveer 1.30 meter. Op iedere bedrukte zijde staan één of meerdere reproducties van polaroidopnamen. De polaroids zijn op een uiterst bescheiden formaat afgedrukt. Mét witrand meet de polaroid ongeveer 4 bij 4 centimeter en het daadwerkelijke beeld is niet veel meer dan 3 bij 3 centimeter.

    Afgaande op de strandscènes, de korte broeken en het mooie weer, gok ik dat het vakantiekiekjes zijn. Maar anders dan bij karakteristieke vakantiefoto's zie je hier geen vrolijkheid of vertier. Een man alleen wandelt in het bos, staat in tropenoutfit(?) voor de zee of zit gehurkt in de branding. Op één foto lijken drie personen te staan: twee vrouwen die een derde persoon uit zee het strand op trekken. Maar op een afbeelding van drie bij drie centimeter is dat meer gissen dan zeker weten. Sommige opnamen zijn helemaal van figuranten ontdaan en zie je alleen een beboste heuvel of een fontein in een stadspark. Ook de kleuren hebben hun sprankelijkheid verloren en ademen dezelfde somberheid als de voorstellingen.

    Op de eerste bedrukte zijde van het gevouwen boekje zien we een op het eerste gezicht ongeordende stapel foto's liggen. Een negental ongeveer. Op de bladzijden daarna komt er systeem in de foto's. Ze worden met elkaar gecombineerd en in een enkel geval zelfs bewerkt door middel van een uitsnede of krabbel met een viltstift. Onduidelijk is wat de overwegingen zijn geweest bij deze combinaties. Gaat het hier om een chronologische volgorde? Of is er slechts gespeeld met compositie?

    En dan begint de zoektocht naar betekenis. Een zoektocht die begint met een groot aantal vragen waar je geen antwoord op zult krijgen. Wie maakte deze foto's? Was het Mariken Wessels zelf of heeft ze deze ergens gevonden? Horen de foto's wel bij elkaar? Wie is de man die telkens wat verloren op de foto staat? Wat voor betekenis hebben de bewerkingen die enkele foto's hebben ondergaan?

    De hamvraag is natuurlijk wat we niet mogen vergeten. De foto's bieden weinig aanknopingspunten. Ze zijn tegelijkertijd te algemeen en te persoonlijk. Het is het lot dat de meeste foto's in onze eigen privéalbums ondergaan: het zegt alleen onszelf en een hele kleine kring om ons heen iets. Voor anderen zijn het betekenisloze foto's. Voor jezelf zijn het de kostbaarste bezittingen. De dingen die je redt uit een brandend huis. Je vreest dat met het verlies van de foto's ook je herinneringen worden weggevaagd. In die zin zijn de foto's visuele ankers die er voor zorgen dat het verleden niet wegdrijft. Maar wat als je geheugen je in de steek laat? Dan ben je net als iedere onbekende die geen enkele betekenis kan verbinden aan de foto's. Het worden contextloze afbeeldingen die door hun strikt persoonlijke waarde, inhoudsloos zijn geworden. Je ziet wat ieder ander ziet: strand, mens, bos, huis.

    Deze geslaagde publicatie smaakt naar meer en we worden op onze wenken bediend: Don't forget is namelijk het eerste deel van een vijfdelige serie. Met dit eerste deel maakt Mariken Wessels een enigmatische (en aantrekkelijke!) start van een verkenningstocht in de waarde en betekenis van venaculaire fotografie.

    link

  • De intimiteit van het boek kunstenaarsboek.blogspot.nl

    Het begrip "found footage" is verbonden met de werken van Mariken Wessels. Het begrip is vanuit het cinemagenre ontstaan. Het wordt gehanteerd waarbij de film zich voordoet als een samenraapsel van 'gevonden' materiaal. Ook binnen de fotografie heeft dit genre nu een plaats gekregen. Hierbij verandert de fotograaf van iemand die foto’s maakt naar iemand die selecteert en ordent. Hierdoor wordt het bestaande beeld uit zijn oorspronkelijke context gehaald en het in een nieuwe context en beeldvorm geplaatst.

    Het manipuleren van beelden vormt ook een belangrijk deel in het oeuvre van Wessels. Deze beelden komt ze tegen na een zoektocht of worden door haar gemaakt. De beelden worden later gerangschikt en zo komt er een vaste volgorde in. Het komt vanzelf bij elkaar en er wordt niet sterk aan een verhaal gehouden. De beelden maken het verhaal en het verhaal de beelden, waarbij alles om haar heen een inspiratiebron is. In feite is zij niet in de eerste plaats in het materiaal geïnteresseerd maar in de perceptie ervan. Het proces van het verwerven, interpreteren, selecteren en organiseren van zintuiglijke informatie. Centraal staat bij haar de gedachte dat de interpretatie van beelden een creatieve daad op zichzelf is.

    De wereld om haar heen is een belangrijke inspiratiebron. Ook de schrijvers Margaritte Duras en Georges Perec zijn voor haar grote inspiratiebronnen. Hiermee heeft Wessels een verbondenheid. Beide schrijvers beschrijven met veel gevoel hun nauwkeurige observaties, opsommingen van de mens en zijn omgeving. Bij Wessels komen deze beschrijvingen als een rode draad terug in haar werken.

    Wessels heeft in 2008 de Rietveld Academie in Amsterdam afgerond. Kunstenaar is eigenlijk haar tweede beroep, zegt ze. Haar eerste beroep is actrice. Eind jaren tachtig heeft ze de toneelschool gedaan. Op de Rietveld Academie heeft ze de vrije richting gedaan, ofwel 'autonoom'. Wessels gebruikt vaak het boek als representatievorm voor haar werken. Dit vanwege de intimiteit van het boek. De intimiteit wordt door haar opgezocht. Zij ziet het boek als een object. De beweging van het omslaan van de pagina's maakt dat het object dichtbij bij de persoon is. Een boek geeft een ritme en een beweging aan die zij wilt uitdragen. Alles telt mee in de aanraking. Zwaarte, dikte en de structuur van het papier van het boek. Sommige delen/series uit haar boeken kunnen ook aan een muur deze werking hebben. De serie werkt dan autonoom. Een heel boek aan de muur mist de intimiteit en het object maar kan wel werken als representatie van het boek.

    Wessels maakt ook foto's, ruimtelijke installaties, sculpturen, video's of een cross-over van deze media. Het boek is daarnaast ook een manier om haar creatieve ideeën uit te drukken. Boeken geven voor haar een juiste vertaalslag voor de beelden. De opeenvolging van beelden, seriematig is een belangrijk aspect. Een boek ziet zij ook als een soort van opslag/geheugen van gebeurtenissen/systemen etc. Dit spreekt haar aan. Een boek kan voortbestaan en verlengt een mensen leven. Het maken van een boek heeft vele aspecten waarin zij haar kan uitdrukken. De vormgeving, papierkeuze etc. doet zij zelf en draagt bij tot hetgeen wat zij wilt vertellen. Haar karakteristieke stijl in relatie met het boek wordt zo goed uitgelegd en getoond.

    Een prachtig voorbeeld is het kunstenaarsboek Elisabeth - I want to eat - (Alauda Publications, 2010). Het boek werd in 2008 door de kunstenaar zelf uitgegeven in kleine oplage van 150 en is in 2010 herdrukt. 'Elisabeth - I want to eat - ' is gebaseerd op een collectie anonieme foto s, brieven en kaarten van een jonge vrouw, die de kunstenaar in een winkel in de Hendrik Jacobszstraat in Amsterdam vond. Wessels eigende zichzelf het materiaal toe door het opnieuw te fotograferen, bewerken, rangschikken of soms zelfs aan te vullen met eigen materiaal. Het is overigens wel heel moeilijk te beoordelen waar de hand van de kunstenaar te zien is. Welk stuk is eigenlijk authentiek? Ze tonen een jonge vrouw die uitdagend voor de camera poseert en zichzelf letterlijk en figuurlijk blootgeeft. Het zijn doorleefde, door talloze krassen en stofjes aangevreten zwart-witfoto s, waarin exaltatie en melancholie samen lijken te gaan. Naast de foto's toont het boek een serie aan Elisabeth gerichte prentbriefkaarten en brieven, waaruit de lezer geleidelijk opmaakt dat haar leven is ontspoord. Religie, orde, regelmaat, het loslaten van de fixatie op ambitie; dat zijn kortweg de ingrediënten waarmee een familielid haar wil 'genezen'. Maar ook het leven van de raadgever zelf kent nogal bizarre wendingen: wie is er eigenlijk gekker? De met zoete aquarelkleuren ingekleurde, idyllische landschappen op de kaarten, staan lijnrecht tegenover de ontwapenende directheid van Elisabeth's blik in de camera. In het boek zijn losse, dunne vellen gekleurd papier ingelegd, waarop de brieven en kaarten aan Elisabeth bijna een appel aan de lezer zelf worden. Het boek dankt echter haar titel aan de enige opgenomen brief van Elisabeth zelf, gericht aan een onbekende vriend: '(...) The last time I saw you it was nice and I felt much better. Are you still in Brussels? I don t know but I liked the house you lived and the streets there. I want to eat' (bron: Volskrant 2010).

    Een ander treffend en vergelijkbaar voorbeeld is het kunstenaarsboek Queen Ann. P.S. Belly cut off (Alauda Publications, 2010, vormgeving samen met Esther Krop). Ook hier wordt gebruik gemaakt van een gevonden privéarchief van foto’s, kaarten en brieven. Het resultaat is een beklemmende fotoroman van een verstoord vrouwenleven met agressieve collages en krampachtige pogingen om via foto’s het zelfbeeld te verbeteren (bron: Zefir7). De suggestieve, intieme, associatieve kracht van 'de gevonden' historische foto’s en andere persoonlijke documenten, maar ook de beeldsequentie als geheel, worden door Wessels met uiterste precisie geregisseerd. Daarbij zet zij het boek op bijzondere wijze in als autonoom medium. In 'Queen Ann. P.S. Belly cut off' ontspint zich een melancholisch verhaal over een vrouw wiens leven beheerst lijkt te worden door haar zwaarlijvigheid. Toch wordt de kijker nooit een voyeur. 'Queen Anns' vreemde en aandoenlijke fotocollages van zichzelf, die het verlangen naar 'een ander zijn' uitdrukken, versmelten met het beeld dat het boek van haar oproept. In het contrast van de foto’s wordt een pijnlijke onverenigbaarheid zichtbaar tussen heden en verleden in het leven van Ann en de status van schoonheid. Wessels geeft haar protagonist als het ware een nieuw leven, waarbij de scheiding tussen feit en fictie wordt opgeheven en er sprake is van een 'hogere' werkelijkheid (bron: Alauda Publications).

    Beide boeken hebben foto's uit twee verschillende persoonlijke archieven als vertrekpunt. Hier wordt de onderlinge verhouding van de personen blootgelegd. Wessels registreert de persoonlijke documenten met uiterste precisie waarbij de scheiding tussen feit en fictie vervaagt. In een kruising tussen beeldroman en autonoom fotoboek geeft zij een intieme blik in het raadselachtige leven van haar anonieme personages. Met beide boeken creëert Wessels een nieuwe spanning tussen het kijken en bekeken worden. Het idee van een familieportret benadrukt ook het concept. De interpretaties van beelden verschillen van persoon tot persoon en ook speelt de context een belangrijke rol. De boeken zijn in een mooi groot formaat uitgegeven en maakt de verbondenheid tussen de kunstenaar en het lezerspubliek daardoor nog intenser.

    Wessels is gefascineerd over de werking van het geheugen en wat herinneringen zijn. Kun je ze zo manipuleren en zijn ze zo waar? Ons geheugen kan worden gezien als het archief van ons verleden. Het is het centrum van onze identiteit, onze persoonlijkheid en onze ervaringen. Ons geheugen is minder controleerbaar dan we misschien willen. Wat zouden we moeten doen als we dingen juist willen vergeten? Waar bevinden zich de onderdrukte en verdrongen herinneringen? Als we niet meer in staat zijn om deze herinneringen naar boven te halen, zijn deze gebeurtenissen dan wel echt gebeurd? Deze vragen vormen het uitgangspunt voor het boek Don't forget (Eigen publicatie 2012, beperkte oplage, gen./ges).

    Herinneringen spelen ook een belangrijke rol in het kunstenaarsboek Who (Eigen publicatie 2012, oplage 150). Het boek is een reconstructie van een dierbare die is overleden. Wessels had geen foto's meer van hem. Alleen haar eigen herinneringen. Om deze herinneringen te laten bestaan heeft zij een boek van gemaakt. Hierdoor ontstaat voor haar een klein beetje grip op het leven. Zij is op zoek gegaan naar foto's op internet die passen bij de juiste beelden die zij in haar hoofd had. De foto's die het meest bij haar werkelijkheid kwamen zijn in dit boek verwerkt. Het boek is zo opgebouwd dat je bij de persoon steeds dichterbij komt. Eerst buiten dan langzaam naar binnen. Wessels veroorzaakt hiermee een aanhoudende dialectiek tussen het geheugen en de verbeelding. Het uiteindelijke resultaat is een weergave van nieuwe herinneringen waardoor een nieuw verleden wordt gecreëerd.

    Hiermee bereikt Wessels op een intieme manier een werk dat een één-op-één relatie schept tussen de kunstenaar en haar publiek. Zij kiest er voor om een kunstenaarsboek te maken. Een bewust besluit dat het werk niet aan een muur in een museum komt te hangen. Er kunnen niet meerdere mensen tegelijk er naar kijken. Door het kunstenaarsboek vast te houden en door te bladeren, door te lezen, ontstaat er zo een bijzondere relatie tussen kunstenaar en publiek, waar beide partijen door worden beïnvloed in de manier waarop ze het werk benaderen. Een eigenschap die ervoor zorgt dat het kunstenaarsboek op de grens komt te staan van twee disciplines: beeldende kunst en boeken. Daarmee kan het terecht als object worden gekenmerkt. Een object van schoonheid en troost.

    link

  • Limited-Edition Images Washington Post Express

    The books on display in the Indie Photobook Library include limited-edition works by both professionals and amateurs.

    It’s not exactly the Library of Congress, but the Indie Photobook Library is fast becoming one of Washington’s more interesting small collections. Founded just last year by Larissa Leclair, the archive has already grown to more than 600 photography-related books issued by the tiniest of small publishers.

    “These kinds of books are really challenging the traditional publishing paradigms,” says Leclair, a locally based independent curator and photographer. “Even for me, who’s trying to follow everything, there’s just too many to keep track of.” Some highlights from the library are on display through Nov. 20 at the Corcoran Gallery’s free exhibition space, Gallery 31, where a public reception will be held Thursday from 6 to 8 p.m.

    Selections range from simple magazines to opulent volumes complete with slipcovers and creamy paper. Some showcase images by students, notably from the Netherlands, a hotbed of indie photobooks. Others feature the work of professionals, such as well-known Australian Magnum photographer Trent Parke. His collection of street shots, published in a 1,000-copy edition, sold out in one day.

    The show’s rarer and more delicate books are in a glass exhibition case, but others can be taken off the wall and handled. Each work also has a QR code that can be scanned with a mobile phone to access more information about it. And the space has been outfitted with chairs for the show so people can settle in and inspect a volume page by page.

    One thing Leclair appreciates about the show is that “it wasn’t curated by me. I like the opportunity to see which books resonate with other people.” Curators Muriel Hasbun and Susan Sterner (both Corcoran staffers) and Pablo Ortiz Monasterio, a visiting artist from Mexico, chose what Leclair calls “books that have a sense of place.”

    Most of the works on view are limited editions or were produced by print-on-demand services. To rate a place in her collection, Leclair says, “There has to be more than one. But even if there are just five copies out there, I’m interested in that book.”

    Mark Jenkins

  • Elisabeth-I want to eat- omfotoboken

    Jag blir förbryllad redan av omslaget. Ett svartvitt porträtt. Klippt i två delar rätt över näsryggen och sen ihoptejpat igen. Det föreställer en ung kvinna. Hon heter Elisabeth och hon mår inte bra. Det framgår av de vykort och brev som några släktingar har skickat till henne.

    We got on each other´s nerves but instead of just quietly leaving the room you start to swear, throw things and kick. What do you achieve by it?? It´s a breach of the peace. The police have to be called, who usually know what to do to calm things down, cell, hospital, injections.

    Elisabeth bodde antagligen någonstans på den holländska landsbygden.Troligen tycker hon om att fotografera. Bilder på hus, kanaler och landskap. Två kvinnor står i blåsten och tar adjö av någon. Fotografierna är repiga, dammiga och har framkallningsfläckar. Trots att motiven i sig är neutrala så infinner sig en stämning av något hotande, något som inte står rätt till.

    I mitten av 60-talet är Elisabeth i tonåren, hon fotograferar sin familj och sig själv. Hon är i den åldern när man undersöker vem man är. Hon fotograferar sig själv naken, betraktar förvånat sina bröst i en spegel. Målar porträttbilderna med röd tuchpenna.

    Sedan, på sjuttiotalet, inga mer fotografier. Bara oroliga brev från släktingarna; …with exercise and frech air we see that irritations and sadnesss disappear. Talk to Doctor E, take his advice.

    Make your mouth into a spout, whistle and try some little tune.

    Mariken Vessels har hittat fotografier och ett antal brev på en loppmarknad på Hendrik Jacobszstraat i Amsterdam. Hon delger oss Elisabeths historia i redigerad form. De holländska släktingarnas tafatta försök att hjälpa den då trettioåriga kvinnan är översatta till engelska.

    Bokens sista brev är skrivet av Elisabeth själv. Det verkar som om det legat undanstoppat i en väska eller plånbok och aldrig blivit avsänt.Papperet är slitet. Det avslutas med orden I want to eat.

    Vad hände med Elisabeth sedan? Hon borde vara i sextioårsåldern nu. Är hon i livet?

    Vi får inte veta så mycket om den holländska kvinnan, men de brottsycken av hennes liv vi får se är uppskakande.

    Den fråga jag tycker är mest problematisk är den etiska aspekten. Kan man göra så här? Jag känner mig som om jag smygtittar in i en annan människas hemligheter. Skändar vi Elisabeths integritet genom att vi blickar in i hennes liv? Found photos är förvisso en hel egen genre inom fotoboksvärlden men i händerna på t.ex Eric Kessels blir historierna en slags skrattspeglar, den här historien är tragisk.

    Eller finns det ingen anledning till upprördhet i en värld där vi alla kan googla fram det mesta om våra medmänniskor?

    När jag söker uppgifter om bokens upphovsman Mariken Vessels, hittar jag ett uttalande som gör mig än mer frågande; - I construct my own story with found material. Their past receives a fresh layer. I borrow their memories. This work is also about communication, or the lack of it, time, and the effort of people to get a grip on life and hold on to time.

    Är historien om Elisabeth verklighet eller dikt? En bok som väcker så mycket frågor är naturligtvis väldigt intressant.

    Boken vann en Silver Medal Book Award på Fotofestival di Roma 2009.

    Tommy Arvidson, fotograf och skribent i Malmö.

    link

  • Vecka 45 på dagensbok.com

    Tommy recenserar Mariken Wessels Elisabeth - I want to eat. Hur mår Elisabeth egentligen? Varför är hon på sjukhus? Mariken Wessels berättar en gripande och tragisk historia. Det är en bok som består av bilder och vykort från 70 talet som hittats på en loppmarknad, som redigerats ihop till en berättelse, sann eller påhittad.

    link

  • De vijf betaalbare kunstwerken van de maand nrc.next

    We Like Art wil graag de naar binnen gerichte kunstwereld een beetje opschudden. Ze signaleren en bespreken kunst van € 0 tot € 1.500 en geven aan waar je het voor welke prijs kunt kopen (eventueel met deKunstkoopregeling). Op de nextblog selecteert gastblogger Michiel Hogenboom maandelijks een favoriete top vijf, vandaag de beste werken van de maand augustus...

    4. Mariken Wessels
    In het nieuwe ‘bloemenwerk’ van Mariken Wessels, raakt zij een actuele en gevoelige snaar, en gaat zij in op de terugkerende en opvallende trend om, bij een daad van geweld met te betreuren verliezen, een plek te zoeken voor bezinning, voor bloemen, kaarsjes en knuffels.

    In Diepenheim laat Wessels de sculptuur Keepsake (2011) zien, een stapeling van 16 lichtboxen met bloemenprints, in totaal zo’n 3.70 meter hoog, en 2 meter breed en diep. Ze gebruikte hiervoor oude, gevonden foto’s van bloemen, die ze met de hand bewerkte en verwerkte in deze installatie. Wessels geeft de bloemen, die na het afsnijden natuurlijk al afsterven, een tweede leven, de oude foto’s krijgen een nieuwe laag en een nieuwe betekenis.

    Op zondag 4 september is er een gesprek met Mariken Wessels en de andere kunstenaars uit ‘Wat zijn mij wolken nog en wegen’ bij Diepenheim. De gespreksleider is journalist en documentairemaker Michiel van Nieuwkerk, start 15.00 uur.

    link

  • "Elisabeth - I Want to Eat." American Suburb X

    Mariken Wessel's stunning book, Elisabeth - I want to eat. (2010, Alauda Publications), is a tour inside the mind - relentless and dark, heart wrenching, beautiful and complex. Made with a box of found photographs from a shop in Amsterdam and put together with sophistication and maturity, a lesson is here. "Material" is out there in the world to be used, one can go inside or outside, the possibilities now are endless. A "world" can be created out of a box, limits are not really present... if they are, the only limit is you.

    link

  • Uit de serie Keepsake, 2011 we like art!

    Al vaker bespraken we hier werk van Mariken Wessels (1963, Vlaardingen). Momenteel is zij met splinternieuw werk te zien in een groepstentoonstelling bij Kunstvereniging Diepenheim en in een solo-tentoonstelling met eerder door ons besproken series bij Kominek Gallery in Berlijn! De tentoonstelling bij Diepenheim met de titel, Wat zijn mij wolken nog en wegenloopt tot 18 september. In de tentoonstelling ook werk van Antoinette Nausikaa, Femmy Otten, Ulrike Rehm en van de hier recent uitgelichte Linda Nieuwstad.

    In het nieuwe ‘bloemenwerk’ van Mariken Wessels, raakt zij een actuele en gevoelige snaar, en gaat zij in op de terugkerende en opvallende trend om, bij een daad van geweld met te betreuren verliezen, een plek te zoeken voor bezinning, voor bloemen, kaarsjes en knuffels. De beelden van de bloemenzee in Oslo maken indruk. Het lijkt een volksritueel te zijn geworden. Gevoel van onmacht wordt getoond en de woede over het onrecht wordt omgezet in acceptatie door het leggen van bloemen.

    In Diepenheim laat Wessels de sculptuur Keepsake (2011) zien, een stapeling van 16 lichtboxen met bloemenprints, in totaal zo’n 3.70 meter hoog, en 2 meter breed en diep. Ze gebruikte hiervoor oude, gevonden foto’s van bloemen, die ze met de hand bewerkte en verwerkte in deze installatie. Wessels geeft de bloemen, die na het afsnijden natuurlijk al afsterven, een tweede leven, de oude foto’s krijgen een nieuwe laag en een nieuwe betekenis. Basje Boer verwoordt het als volgt in de prachtige nieuw verschenen Keepsake-publicatie: “Deze sculptuur herbergt niet alleen de dood, maar schenkt ook licht en hoop. De installatie is gelijktijdig theatraal en abstract. Wessels vertaalt menselijke gevoelens in afstandelijke symbolen; zij zet haar verbazing om een ogenschijnlijk nieuw cultureel fenomeen om naar een grootse sculptuur dat sentiment vervangt door beeld, zonder te verworden tot kitsch. Zij confronteert en stelt vragen, maar veroordeelt niet.”

    De veertien verschillende bloemenfoto’s uit de Keepsake-sculptuur, zijn te verkrijgen in een oplage 5, op de mooie maat 50 x 70 cm. Eventueel zijn de foto’s ook op lichtbox te koop, dus als afzonderlijke onderdelen van de sculptuur.

    Op zondag 4 september is er een gesprek met onder andere Mariken Wessels (en de andere kunstenaars uit ‘Wat zijn mij wolken nog en wegen’) bij Diepenheim. De gespreksleider is Michiel van Nieuwkerk (fotograaf en documentairemaker), het begint om 15.00 uur.

    link

  • Dear Edward, I am much better now posterous

    Only one letter is written by Elisabeth herself, it appears a few pages from the end of the book, it begins, ‘Dear Edward, I am much better now. I am in hospital, but I think I can go out soon, maybe,’ the last line of this short hand written note reads, ‘I want to eat,’ the three photographs that follow this poignant note, and on which the book closes show an expanse of block paving bathed in sunlight, whilst in the shadow we see it is surrounded by a high wall and and thick vegetation. This closing chapter of Elisabeth’s life suggests it ends in suicide, but Wessels emotive work raises more questions than it answers, and it is for each viewer to draw their own conclusion in this complex construct.

    In September 1972, Aunt Hans writes again, ‘I’m sure will get better in the most beautiful and peaceful surroundings surrounded by caring and clever people,’ she continues, ‘You’ve worked hard all your short life and had a lot to deal with, no wonder you couldn’t cope with any more,’ suggesting Elisabeth’s life had entered another dark period, that the viewer of this emotionally powerful work can interpret in may different and possible ways.

    As we interpret the photographs, a narrative begins to form in the minds eye, with the letters offering occasional glimpses into Elisabeth’s life, a life that clearly took an unexpected turn at some point, with periods of turmoil, and its share emotional baggage. In a letter dated 20 February 1972, Aunt Hans writes, ‘Darling, as you can imagine M. and I were often thinking of you. Tonight I wondered why its is you feel so lonely... Everything will be all right, provided you can restrain your feelings, your harsh opinions and witty remarks; the medicines that were prescribed for you can help.’

    The early images slowly give way to reveal a young woman posing in front of the camera, the portraits shifting between both formal, and candid poses — in some she appears bare breasted — which are juxtaposed with various letters and postcards addressed to Elisabeth. The constructed sequencing presents an interpretation of Elisabeth’s life, with the narrative gently unfolding, we are introduced to a young woman whose childhood was largely dark and gloomy, with only the occasional glint of happiness.

    Opening with a series of rural landscapes, theatre and family snapshots, the black-and-white images are marked and layered with the passage of time; scratches, dust marks, rips and folds, proliferate in this work, ‘blending together both the exaltation and melancholy recorded in them.’
    Discovering a collection of photographs, letters and postcards belonging to an anonymous young woman in a store on Amsterdam’s Hendrik Jacobszstraat, artist Mariken Wessels appropriated the material, sequencing the images and letters to form, Elisabeth — I want to eat, a small edition artists book which she self-published in 2008 to great critical acclaim, and is now included in the Museum of Modern Art, New York's permanent collection.

    Only one letter is written by Elisabeth herself, it appears a few pages from the end of the book, it begins, ‘Dear Edward, I am much better now. I am in hospital, but I think I can go out soon, maybe,’ the last line of this short hand written note reads, ‘I want to eat,’ the three photographs that follow this poignant note, and on which the book closes show an expanse of block paving bathed in sunlight, whilst in the shadow we see it is surrounded by a high wall and and thick vegetation. This closing chapter of Elisabeth’s life suggests it ends in suicide, but Wessels emotive work raises more questions than it answers, and it is for each viewer to draw their own conclusion in this complex construct.

    In September 1972, Aunt Hans writes again, ‘I’m sure will get better in the most beautiful and peaceful surroundings surrounded by caring and clever people,’ she continues, ‘You’ve worked hard all your short life and had a lot to deal with, no wonder you couldn’t cope with any more,’ suggesting Elisabeth’s life had entered another dark period, that the viewer of this emotionally powerful work can interpret in may different and possible ways.

    As we interpret the photographs, a narrative begins to form in the minds eye, with the letters offering occasional glimpses into Elisabeth’s life, a life that clearly took an unexpected turn at some point, with periods of turmoil, and its share emotional baggage. In a letter dated 20 February 1972, Aunt Hans writes, ‘Darling, as you can imagine M. and I were often thinking of you. Tonight I wondered why its is you feel so lonely... Everything will be all right, provided you can restrain your feelings, your harsh opinions and witty remarks; the medicines that were prescribed for you can help.’

    link

  • Queen Ann. P.S. Belly cut off The PhotoBook

    Mariken Wessels has again created another interesting and complex narrative based on found photographs in conjunction with borrowed memories for her photobook Queen Ann. P.S. Belly cut off. Wessels’s earlier book, which was re-published by Alauda Publications, Elisabeth – I want to eat, was an investigation into the dichotomy between a normal external appearance and internal downward spiral and chaos. In Queen Ann, the discourse has been reversed, where the subject of this narrative is in denial with her external reality as to who she has become.

    Wessels, who orchestrates this semi-fictional story about Anne, (Dutch name is Anika), combines found photographs to mesh with those appropriated from Anne. It is implied that Anne is responsible for defacing, decorating or otherwise attempting to alter the obvious reality of who she is at the moment. Wessels investigates how a person will choose denial; avoiding accountability and dealing with the consequences of personal choices.

    As with her earlier book Elisabeth, this story unfolds sequentially, focusing on the attractiveness of her mother when she was younger. The earlier portrait of her mother has subsequently been marked over with dark lines and scribbles as marks of rejection. The there is a transition to Anne when she was young, a pudgy young girl standing next to her attractive mother, but who now is decorated to resemble a clown, while Anne has an additional hand-colored garment, what Anne describes as a sailor suite, but effectively to conceal her size even at that age.

    When Anne becomes older, there appears to be a dark episode, perhaps a dream or even a nightmare, narrated by a set of blurry black and white images. The borders have thick black edges, almost engulfing the image, adding an ominous and mysterious element. Anne is running nude with her mouth gaping open, perhaps mid-scream? It is a traumatic event, perhaps even life altering, an event that is so traumatic as to be suppressed, and has subsequently emotionally scared her for life. In one frame, Anne appears to a willing participant in this sexual event, that this might have been an extra-marital fling, and now her hidden scarlet letter? Wessels opens a question about repressed and unspoken events that have lasting consequences but are difficult to deal with when concealed, dark secrets that can not be mentioned, to anyone.

    It is after this dark event, that we witness the rapidly increasing size of Anne, who appears to have little or no control over her situation. Now in these subsequent photographs, Anne has been hand-coloring hats, scarves or altering her make-up to clownish proportions as well as attempting to conceal her overweight girth. The act of altering these photographs introduces an underlying tension and friction between Anne and the viewer, as the viewer becomes engulfed with the obvious subterfuge.

    Wessels increases the complexity of this book with the inclusion of a sealed glassine envelope, which the translucency is sufficient to be able to discern that there are five individual photographs enclosed. The question; is it necessary to open the envelope and examine the additional photographs? And what consequence would that act have in providing clues and understanding to this narrative? The alternative is keep the envelope sealed; only to examine the photographs through the glassine envelope to attempt to gain further information?

    Metaphorically, the photographs in the glassine envelope are similar to photographs that are not in a glassine envelope, only that with the photographs in the glassine envelope; there is a realization that only part of the information can be obtained. When looking at an unencumbered photograph, we suppose that all of the information is readily available, which in reality it is not. The photographs in the glassine envelope provides the same limited information as one that is out of the glassine envelop, we just are not aware of that condition, much as we are not aware of what Anne is concealing and not fully divulging.

    As Wessels narrative evolves towards the conclusion, she includes another decorated photograph by Anna (Anika), who pens within the margins a very rhetorical question; Ben ik nog te redden? (Is there any hope for me?) As with any rhetorical question, this and the questions raised by this book proceed unanswered.

    Identical in size to Alauda Publications edition of Wessels’s Elisabeth – I want to eat, the book has stiff covers with perfect binding, with all of Anne’s handwritten notes translated from Dutch into English, accompanied by a sealed glassine envelope containing what appears to be five photographs. Douglas Stockdale

    link

  • Elisabeth – I want to eat The PhotoBook

    In 2008 Mariken Wessels self-published her small print edition photobook Elisabeth – I want to eat. This book then went on to win the Silver Medal For Books at the 2009 FotoFrafia, The Festival Internazionale di Roma. Last year, Esther Krop and Alauda Publications re-issued Elisabeth – I want to eat, which is the book that I am discussing here. I have not seen Wessels original book, so I will not attempt to provide a comparison of the two editions.

    Firstly I can state, this is an interesting artists book. Wessels is transparent about the fact that she is an accumulator, collector, director and creative spirit behind this book of found photographs, postcards, and other assorted written narratives. The orignal found text is written in Dutch and Wessels has gone on to translate and layer English translations on semi transparent pages that are laid in loose, not bound, within the related book spreads. The loose translation pages provides this book with a nice artistic touch, perhaps keeping in line and spirit with her earlier hand crafted self-published edition.

    Second, I found the book to have a quirky cadence and sequencing of the photographs and textual narrative. I have found this semi-fictious story to be very strange and vague, which allows numerous alternative readings. The photographs, cards and letters are possible objects that occurred from real events, but the resulting mash-up that Wessels is creating to frame this narrative is all fiction.

    Using found photographs, Wessels does not take any actions to clean up these black and white photographs, e.g. change the contrast, improve the sharpness or clean the negatives of lint and debris. I belive that the poor and grimy condition of the photographs builds on and further supports the underlying sense of darkness and despair that afflicts Elisabeth, the main character of this story.

    This book appears to be the diary of Elisabeth, the subject of this story. To read into these photographs and construct one possible narrative, I found Elisabeth’s up-bringing indistinct and marginal. Her childhood is dark and gloomy with small glimpses of happiness, but then key family members disappear (literally cut out). Her mother was a saint, but her father, who has separated from the family, was stern and disciplinary, perhaps abusive. There was a brief time where Elisabeth found happiness, as the theater photographs are perhaps the most clear and best rendered. What follows appears to be some really mixed emotional baggage with the mash-up of photographs of Elisabeth in the mix of topless and dressed portraits. While appearing to smile and appear happily animated, the photographic quality of the images is poor; dark, low contrast (low self-esteem?), dirty and gritty, implying an underlying dislike of the apparent conditions. In one photograph, she stands topless facing the camera, coly smiling with her hands apparently on her hips, but the features of a clown face have been awkwardly added, creating an awkward tension and seemingly contradictory narrative.

    Then there is a shift to a more formal series of portraits with the third photograph of the short series in which her face is concealed. The letters and post-cards from well-meaning Aunt Hans are attempting to be uplifting and supportive to Elisabeth, but with an odd structure and rambling narrative, perhaps old Aunt Hans is more of an issue than her well-meaning letters portray? Finally a close, with a strange things seemingly suspended in a darkly closed in space, perhaps a back yard. In Jeffery Ladd’s review of this book, his take away is that Wessels ending implies a suicide and the passing of Elisabeth or her spirit.

    All in all, this book is ripe for multiple interpretations, with more questions than answers. The book has stiff covers with a glued in binding. The text is Dutch, with English translations loosely laid in. Douglas Stockdale

    link

  • Hedendaagse kunst / Contemporay Art Metropolis M

    In the April/Mei issue of Metropolis M an article appeared on the Dutch photo book. To read the full article in PDF format click on the link below:

  • Larissa Leclair's Words & Picks

    Grapehouse is so pleased and honored to announce this guest post by Larissa Leclair, founder of the Indie Photobook Library:

    I remember reading the grapehouse blog post that commented on the number of "best of" lists for photography books that focused primarily on work by male photographers. It prompted me to take a look back at my own "best of" list, on photo-eye and my extended list, to see how it compared. I have to admit, on the surface, my list was not much better - highlighting only one book from a female photographer, Andrea Stultiens, out of ten on the photo-eye list and two female photographers, Andrea and Isa Leshko, on the extended list out of twenty or so. However, women are represented in all of the collaborative publications chosen - Get Off My Lawn, Tell Mum Everything is ok, and 10. Four out of ten is better. So what does this say?

    In the context of my own list, the books selected for photo-eye drew specifically from the permanent collection of the Indie Photobook Library. The iPL has an open submission policy, where obviously both men and women are equally free to be part of the library. So with the pool of books to choose from already predetermined by what had been sent to the Indie Photobook Library, I visited the master list of photographers for the iPL to survey the breakdown of titles and realized a few things. Women are represented in the iPL by far fewer titles than men. And a large number of those women are represented as part of collaborative publications rather than singular titles. How does this microcosm of study in the iPL reflect the larger pool of self-publishing?

    Phaedra and I exchanged emails and she asked many insightful questions on the topic of women and their role in the self-publishing revolution. Many to which I don't have an answer. What I do know is that self-publishing has made it a level playing field for everyone. One of her questions I can speak to is that of highlighting some amazing recent titles by women photographers that are now part of the Indie Photobook Library. I am pleased to do so.  - Larissa Leclair

  • 'Self-image' - Review of 'Queen Ann..' Hippolyte Bayard

    The cover shows the image of a woman, her dress suggesting we might be in the mid-60’s, the light and the grain of the photograph feel like it emerged from a long-forgotten drawer in somebody’s house. But what we notice most of all is the smile of this woman, the quiet amusement she shows below the fake thin moustache drawn over her lips. Inside the book, a private album unfolds in front of us: recurrent faces, places, memories from different times intertwine. We begin to connect imaginary dots among the different people, relationships, mothers and fathers, married couples - and her. A day at the beach, a birthday party, a walk in the woods: the woman in the cover keeps reappearing over and over. The title of the book reads Queen Ann. P. S. Belly cut off, by Dutch artist Mariken Wessels

    Is Ann the name of the woman on the cover? Probably so, and after a few pages she is wearing a wedding dress; then she is holding a glass for a toast, in love. Pages (and years) go by, and we see her face and her body change, gaining weight, losing beauty, the light in her eyes changing. The growing weight of her body is reflected by the weight of a mask of make up on her eyes, by the line of her mouth losing any grace. What happened to her? What was her suffering, who was responsible? Throughout the whole book, we see some photos altered by drawings, childish decorations added on top of her clothes and her face; earlier on, other pictures have details cut off: erased faces, scratches on the surface, a silent and constant struggle with the past and with its memories.

    The found photos are reproduced often on a full page or a double spread - overblown, with no borders, enhancing details hidden in those private images now turned into an art object. An envelope concealed between two pages of the book contains a few small prints, bringing us back to what all the content of the book probably used to be, little pieces of paper to hold in the hands. The beauty and the cruelty of photography find in this book the perfect expression of how the can merge into each other: nailing somebody’s image to the factual loss of her past beauty and yet suggesting the inner struggle for some vitality, and the fantasy that, despite everything, can still inhabit somebody’s heart and mind.

    After having seen her face so many times in the book, in this last photo we are finally free to imagine her, as she is maybe imagining herself as a different person, while staring at the sun.Wessels managed to create a fascinating subtext which flows through every single image, like a distant music sweetening even the hardest moments. Through the end, the photographs become increasingly blurred, showing Ann outside, perhaps in a beautiful park, in one photo she seems to smile. The back cover of the book shows her from behind, standing next to a tree, while looking at the bright sky. After all photography can show the invisible, and appearances can often be deceitful.

    link

  • BOOKSHELF: Ten from 2010 Shane Lavalette

  • THE BEST BOOKS OF 2010 photo-eye

    Mariken Wessels’ second art book is titled Queen Ann. P.S. Belly cut off. Here again, the photographs are sourced from an existing person, a middle-aged woman wringing with her self-image in an endless stream of manipulated photographs of herself, making them into a true cabinet of curiosities. The authentic arrangement of the discovered material, with its strange mixture of old and new photographs, film material and collages is strikingly deceptive. In fact, both in Elisabeth - I want to eat - as well as in Queen Ann. P.S. Belly cut off, it is the hand of the fine craftswoman Mariken Wessels at work. The suggestive, intimate force of the ‘found’ photographic material and other personal documents, as well as the sequencing of the images as a whole, are both deliberately arranged with great precision. Wessels sensitively appropriates the photo and film material by newly photographing, editing, and re-organizing them, often incorporating other material in a complementary gesture. In doing so, she constructs a narrative, weaving together images in the medium of the book. In Queen Ann. P.S. Belly cut off it is the unfolding of a melancholic narrative of a woman, whose life seems to be dominated by her obesity. Yet the reader is never turned into a voyeur. ‘Queen Ann’s’ peculiar and touching photo collages of herself, expressing a longing for another ‘being’, are fused with the image that the book evokes around her persona. In the contrast which the arrangement of the photos make all too evident, an uncomfortable incompatibility emerges between the present and the past life of Ann and the status of being beautiful. Wessels breathes new life into her protagonist, blurring the lines between fiction and reality, giving way in the process to a seemingly ‘higher’ reality.

    The genre of the art book, in particular the picture novel, is currently witnessing a huge emergence in the contemporary art scene. Mariken Wessels lends her unique interpretation to this form through a skillful combination of picture novel and independent photo book. It is thus not without reason that her first book has already turned into a collector’s item.

    SELECTED BY Jörg M. Colberg

    link

  • Elisabeh.. Highly recommended Carpaccio magazine

    Last November we met Alauda Publications at Offprint Paris photobook fair. Alauda Publications was there selling twolovely books by Mariken Wessels. We immediately fell in love with the books. We finally bought one of them: Elisabeth – I want to eat – . We can say that it’s our 2010 favorite photographic book.

    link

  • De vijf betaalbare kunstwerken van december nrc.next

    We Like Art wil graag de naar binnen gerichte kunstwereld een beetje opschudden. Ze signaleren en bespreken kunst van € 0 tot € 1.500 en geven aan waar je het voor welke prijs kunt kopen (eventueel met de Kunstkoopregeling). Op de nextblog selecteert gastblogger Michiel Hogenboom elke laatste woensdag van de maand de favorieten.

    We doen niet mee aan de alomtegenwoordige jaarlijstjes vloedgolf en tonen hier 5 likkebaardend lekkere tips van december. Er is gewoon teveel fraai werk te zien geweest afgelopen maand … voor sympathieke prijzen. Prijzen die vanaf zaterdag helaas iets minder sympathiek gaan worden. De btw-verhoging op beeldende kunst gaat nu definitief door. Zelfs ondanks onze vlammende protest-tentoonstelling We Like 6%! Een al of niet geleidelijke verhoging van de prijzen is nu onvermijdelijk. Het blijft bizar hoe vlot deze maatregelen zijn doorgevoerd – de beeldende kunst sector heeft niet echt een vuist kunnen maken. Het blijkt toch vooral een wereld van eenpitters en onzichtbare bobo’s.......

    3. Mariken Wessels

    Mariken Wessels maakte de afgelopen 2 jaar internationaal naam met haar fotoboeken. Het zijn het soort boeken dat dagenlang door je hoofd spookt. Raadselachtige collages van oude zwart-wit familiefoto’s, bewerkte portretfoto’s, stills uit Kodak 8 mm films, foto’s van foto’s. De boeken vertellen een verontrustend, meerduidig en aangrijpend verhaal waarin Wessels de virtuoze verteller is. Informatie doserend en analoog fotoshoppend.

    Haar eerste boek Elisabeth -I want to eat bezorgde haar in korte tijd mooie prijzen en faam in de internationale wereld van boekfestivals en liefhebbers. Inmiddels is het ook opgenomen in de collectie van het MoMA. Een collectie anonieme foto’s, brieven en kaarten van een jonge vrouw, die de kunstenaar in een winkel in de Hendrik Jacobszstraat in Amsterdam vond, vormen het bronmateriaal. Wessels eigende zichzelf het materiaal toe door het opnieuw te fotograferen, bewerken, rangschikken of soms zelfs aan te vullen met eigen materiaal.

    Wessels laat nog t/m 9 januari op We Like 6%! bij Nieuw Dakota twee grote foto’s zien uit de serie Black Flashback. Fantastisch werk in de traditie van Gerard Fieret. Het lijken stills uit een erotisch zelfportret op film, of zijn de beelden geschoten door een minnaar? De intieme beelden zijn omkaderd door een zwarte zweem alsof ze opflakkeren uit een droom. Grofkorrelige herinneringen met een vreemde mix tussen onbezonnenheid, opwinding en melancholie.

    link

  • Top 10 Books of 2010 Humble Arts Foundation

    Continuing from last year, here is my list of 10 of my favorite books of 2010....

    Queen Ann. P.S. Belly cut off
    Mariken Wessels

    Mariken’s previous book was on my list last year, and considering her new book is such a great follow up I had to include it on this year’s list, too. Its the type of work that functions best in book form, and she really takes that into consideration with the editing and presentation of imagery.

    link

  • Top vijf fotoboeken 2010 Cadoc.nl

    Aan het einde van het jaar is het traditiegetrouw weer tijd voor lijstjes. Zo ook op cadoc.nl. Ik heb mezelf afgevraagd wat zijn de vijf mooiste, boeiendste dan wel indrukwekkendste fotoboeken van 2010? Met een licht gekanteld hoofd ben ik een uurtje langs mijn boekenkast gelopen om die selectie te maken. Een aantal titels stond buiten kijf. Andere titels waren ietwat weggezakt maar brachten weer warme herinneringen boven. Het was niet eenvoudig om het lijstje tot slechts een vijftal te beperken, maar dit zijn ze, in alfabetische volgorde, geworden.

    Mariken Wessels. Queen Ann. P.S. Belly cut off. Op het boekomslag prijkt een jonge vrouw van ergens tussen de twintig en dertig jaar. Onder haar neus heeft ze een snorretje getekend en op haar wangen heeft ze zwarte sproeten aangebracht. Ze kijkt zelfbewust en met een zweem van tevredenheid. Op de kleuren van de foto en de kledingstijl afgaande, is de foto ergens in de zeventiger jaren gemaakt. Wie het boek vervolgens opent, ziet een reeks zwart-wit foto's en stilstaande filmbeelden van (waarschijnlijk) dezelfde vrouw maar dan vele jaren jonger, gevolgd door een reeks kleurenfoto's van een latere datum. Ogenschijnlijk zijn ze in chronologische volgorde geplaatst. Gezamenlijk vertellen de beelden een verhaal. Maar welk verhaal wordt verteld, wie het verhaal verteld of waarom het verhaal wordt verteld, wordt ook na meerdere keren het boek te hebben doorgenomen, niet helemaal duidelijk. Queen Ann. P.S. Belly cut off van kunstenares Mariken Wessels is een raadselachtig, fascinerend boek waar je niet in één oogopslag kunt zien waar de kunstenares welke ingreep heeft gepleegd om een (levens)verhaal te vertellen. Fictie en werkelijkheid vloeien onmerkbaar in elkaar over. 

    link

  • De beste fotografieboeken van 2010 Athenaeum

    De beste fotoboeken van 2010 volgens Athenaeum Boekhandel? Terezin van Daniel Blaufuks, maar ook Phantom City van Kim Bouvy en Perceel 235. Encyclopedie van een volkstuin door Anne Geene, en nog een zevental.

    Daniel Blaufuks, Terezin
    Gerry Badger, Yutaka Takanashi: Toshi-E (Towards The City)
    Kim Bouvy, Phantom City
    Anne Geene, Perceel 235. Encyclopedie van een Volkstuin
    Mariken Wessels, Elisabeth
    Andrea Stultiens, The Kaddu Wasswa Archive
    Collier Schorr, Blumen
    Petra Stavast, Libero
    Craigie Horsfield, Schering en inslag
    Yu Ogata, House

    link

  • Alternatief exposeren doe je met een fotoboek NRC

    Wat moet een fotograaf doen als hij zijn werk niet in het museum kan ophangen? Een boek maken.

    De laatste jaren verschijnen er steeds meer eigenzinnige fotoboeken op de markt. De drukbezochte Offprint, de nieuwe fotoboekenbeurs in Parijs, opgezet door de in Nederland wonende Fransman Yannick Bouillis, stond afgelopen maand vol stands waar allerlei autonome en low budget producten werden verkocht. Zo kon je er de 'picture novel' bekijken van de Nederlandse Mariken Wessels, getiteld Queen Ann. P.S. Belly cut off. Een boek met oud en nieuw fotomateriaal dat de fotografe heeft bewerkt en omgevormd tot een intrigerend verhaal over een vrouw die lijdt aan obesitas. Een ander vreemdsoortig boek werd gepresenteerd door de onafhankelijke Amerikaanse uitgever Jason Fulford. Shut up truth van fotograaf Michael Schmelling vertelt het verhaal van filmoperateur James Holloway uit El Paso die lijdt aan een milde vorm van het syndroom van Gilles de la Tourette. Schmelling fotografeerde hem thuis: lachend aan de keukentafel, zittend met een kop koffie en slapend in bed.

    De avant-garde is op dit moment te vinden in het fotoboek, zegt Bouillis. Musea in de Verenigde Staten en Europa, met als uitzondering Nederland, zijn nogal conservatief als het fotografie betreft. In Londen of Berlijn krijg je in grote musea werken te zien van Henri Cartier-Bresson of Irving Penn. In Frankrijk moet je dood zijn wil je als fotograaf werk exposeren. Het museum biedt geen plek voor nieuwkomers.

    Om foto's toch te kunnen delen met anderen, verwerken veel jonge fotografen hun beelden in een boek. Dankzij softwareprogramma InDesign, lagere drukkosten en distributie via internet is bovendien het productieproces aanzienlijk vereenvoudigd. In feite kunnen deze boeken worden gezien als 'een alternatieve vorm van exposeren', meent Bouillis. Het fotoboek biedt meer vrijheid, er zit geen curator meer tussen. Het beeldverhaal komt nu regelrecht uit het hart van de fotograaf.

    Opvallend is dat de verhalen die verteld worden, steeds vaker voortkomen uit de specifieke belevingswereld van de fotograaf zelf. Dat bleek ook uit een aantal boeken die werden afgelopen week werden gepresenteerd op de Fotoboekenmarathon in Huis Marseille in Amsterdam. Daar lag bijvoorbeeld The Kaddu Wasswa Archive, een 'visuele biografie' over een bejaarde Oegandees, gemaakt door fotograaf Andrea Stultiens. Stultiens ontmoette de man in 2008, raakte gefascineerd door zijn levensverhaal en besloot de documenten en foto's uit zijn leven te fotograferen en af te wisselen met haar eigen beelden. Een fotoboek is er niet meer om mooie foto's te presenteren, beelden moeten nuttig zijn, zegt Edie Peters, medeorganisator van de Fotoboekenmarathon en uitgever van internetsite Photo Q. Toen Geert van Kesteren Baghdad Calling maakte, wilde hij laten zien wat er in Irak aan de hand is. Hij gebruikte daarvoor eigen materiaal maar ook foto's van de Irakezen zelf. Brede maatschappelijke kwesties vastleggen op een journalistiek afstandelijke manier is niet meer interessant, meent Peters. Vanaf nu is het uitgangspunt de fotograaf zelf. Verandert de documentairefotograaf langzamerhand in een kunstenaar?

  • The best Photobooks 2010 Conscientious

    Earlier this year, Photo-Eye asked me for my favourite ten photobooks this year. Compiling such lists at the end of a year is always fun and dreadful at the same time. There was a deadline, long expired at the time of this writing, and I sent in a selection. Needless to say, the year has twelve months, and I ended up finding more books, some of which I added to my list. Plus, I picked my favourite photobooks this year. At some stage, you just have commit to something........

    Speaking of Golden Age, there are lots and lots of cutting-edge photobooks being produced in The Netherlands right now, Mariken Wessels’ Queen Ann P.S. Belly Cut Off being another one particularly good example. Founds photographs, remixed, recycled, re-edited. Brilliant.

    link

  • Review: Queen Ann. P.S. Belly Cut Off eyecurious

    From the moment you hear its title, it becomes clear that Queen Ann. P.S. Belly cut off is not going to be an ‘easy’ photobook. By ‘easy’ I mean a book that gives itself to you on first viewing, immediately hitting all the right buttons. To use one of my favoured musical analogies, in the case of LPs (when people still used to listen to those) people often talked about growers, records that required several listens before your ears became accustomed to their particular register or sonic world.

    The first time I went through Mariken Wessels‘ new book, I couldn’t really make head or tail of it. This is a book that raises more questions and narrative possibilities than it gives information or makes statements. The experience of going throughQueen Ann is akin to finding an old shoebox full of snapshots of a stranger’s life. Why are some of the images scratched, cut, defaced or painted on in a childlike way? Who scribbled these few messages and to whom were they destined? The book even contains a little piece of this shoebox in the form of a sealed translucent envelope containing a few small prints. Why is the envelope sealed? Are we expected to open it or to peer at the prints it contains through the translucent paper?

    The book follows the life of a woman named Anneke from childhood to her troubled later life. Through Anneke’s “personal materials” Wessels draws us into this (fictional?) woman’s inner world. She appears as a tragic figure, but one who is capable of joy, love, humour and her fair share of craziness too. As the title suggests, she appears to have struggled with obesity throughout her life and the book is infused with a sense of looking back to the past and of what might have been. Many of the images have been written, scratched, drawn or painted on, as if this woman was desperately trying to change her past by refashioning these photographic memories.

    This is not a photobook in the conventional sense, but rather an artist book that makes use of photography to create a character. For me the book’s greatest strength is that in the process of bringing ‘Queen Ann’ to life, Wessels also plays on our understanding of the nature of photographs and how we relate to them as personal documents. She succeeds not only in creating a complex character through a handful of snapshots, but also in making us question the unreliable role of the photograph as a memory.

    The book is extremely artfully composed and sequences different elements successfully, from smaller snapshots, to sequences of hazy blow-ups and collages giving the book a rhythm, but also several distinct changes of pace. Queen Ann is a fine example of the benefits of the current independent photobook publishing boom: no mainstream publisher would ever dare to produce a book like this. It is both difficult and confusing and, for these very reasons, extremely rewarding.

    Rating: Recommended

    link

  • Livres de photo : NOTRE SÉLECTION 2010 Le Monde

    Voici la liste de nos livres favoris publiés au cours de l’année écoulée. Comme nous le revendiquions déjà en 2009, pas de classement : l’édition n’est pas le PMU. Les ouvrages sont présentés par ordre alphabétique d’auteurs. Les titres qui n’ont pas encore été chroniqué, le seront dans les semaines à venir.

    Elisabeth… & Queen Ann. P.S. Belly cut off, Mariken Wessels, Alauda Publications — En deux livres (2008-2010), Mariken Wessels pervertit la qualité de document généralement attribuée à la photo trouvée pour créer d’improbables fictions.

    link

  • Review Black Flashback We Like Art!

    Wessels laat op We Like 6%! bij Nieuw Dakota twee grote foto’s zien uit de serie Black Flashback. Fantastisch werk in de traditie van Gerard Fieret. Het lijken stills uit een erotisch zelfportret op film, of zijn de beelden geschoten door een minnaar? De intieme beelden zijn omkaderd door een zwarte zweem als of ze opflakkeren uit een droom. Grofkorrelige herinneringen. Met een vreemde mix tussen onbezonnenheid, opwinding en melancholie. Het zijn foto’s die deel uitmaken van een indrukwekkend 8-luik dat te zien was bij de Zwarte Ruyter in Rotterdam in juni 2010. Hier zie je goed hoe Wessels werkt, als een virtuoze editor: informatie doserend en analoog fotoshoppend. Deze foto’s spelen ook een voorname rol in Wessels fotoboek Queen Ann. P.S. Belly cut off.

    Haar eerste boek Elisabeth -I want to eat bezorgde haar in korte tijd mooie prijzen en faam in de internationale wereld van boekfestivals en liefhebbers. Inmiddels is het ook opgenomen in de collectie van het MoMA. Een collectie anonieme foto’s, brieven en kaarten van een jonge vrouw, die de kunstenaar in een winkel in de Hendrik Jacobszstraat in Amsterdam vond vormen het bronmateriaal. Wessels eigende zichzelf het materiaal toe door het opnieuw te fotograferen, bewerken, rangschikken of soms zelfs aan te vullen met eigen materiaal.

    Het werk van Mariken Wessels is nog zeldzaam sympathiek geprijsd, een buitenkans! Ook bij We Like 6%! de beide door Alauda Publications uitgegeven fotoboeken in een limited edition. Dat wil zeggen het boek in een handgemaakte kartonnen doos inclusief 2 ongepubliceerde foto’s op Hahnemühle Photo Rag, oplage 75 (elk € 149,-). N.B. geen weerstand aan te bieden als je het eenmaal doorgebladerd hebt.

    link

  • We Recommend: Queen Ann book ahorn magazine

    The book Queen Ann. P.S. Belly cut off by Mariken Wessels, is a special book printed by Alauda Publications. For Mariken Wessel, visual artist from The Netherlands, this is the second artist book. Both works, the first Elisabeth - I want to eat and this book Queen Ann. P.S. Belly cut of, collect frames, stills from video and old photographs, rearranged in a sentimental and poetical composition. This kind of poetry is also full of sadness, and this is not so strange when we talk about memory and things fading out into the past. Everything seems to vanish.

    At the beginning of Queen Ann. P.S. Belly cut of we are faced with the portrait of a beautiful young woman. Old black and white photographs describe her clean and honest face. But those simple photographs become fragments of memory as long as the time passes. Those pieces from the past construct an ideal image of youthfulness, but in front of our eyes there is also an enigma, with the shape of a vortical nightmare, full of color and grained pictures. Who was and who is this woman right now? The book is structured in a way that the viewer gets completely lost in images, having good and bad sensations at the same time. But the question is: shall we solve the puzzle?

    Many interpretations are equally plausible. Maybe the book is not exactly a nightmare, but just a story, more similar to a stream of conscio usness. Ann is thinking about herself and we are luckily involved in her life. The book itself is very well designed and composed. Mariken Wessels, by creating this enigmatic narrative book, makes it possible to live profoundly Ann’s story.

    link

  • ELISABETH – I WANT TO EAT - Ilovethatphoto.net

    Elisabeth. What’s wrong? Your photos tell something. There’s something not right. Are you happy?

    “Your harsh opinions and witty remarks; the medicines that were prescribed for you can help. Everything will be all right.”

    Mariken Wessels constructs her own story. With postcards, photographs and letters of a young woman founded in a little shop in Amsterdam.

    “Talk to doctor E, take his advice.”

    All the postcards and letters together with the photos in the book form a beautiful story. Elisabeth is ill. Mentally ill. She gets postcards from Aunt Hans who maybe is even crazier. The picture on the cover of the book says everthing. It is a portrait of Elisabeth cut in half. In my opinion it represents the personality of Elisabeth beautifully.

    This book combines art and photography. The more you look in the book, the more you see in it. The story of Elisabeth grabs you.

    “I feel very much better. I want to see you but you’re not in Holland. Can you come please. I want to eat. “

    After reading the book, I truly want to know: ‘What happened to Elisabeth?’

    link

  • QUEEN ANN… & ELISABETH… Le Monde

    La photo trouvée s’est imposée, en trois décennies, comme un genre photographique à part entière. Si elle sert toujours le propos de l’artiste – la remémoration chez Christian Boltanski, le goût de la collection et le sens de l’absurde chez Hans-Peter Feldmann par exemple – sa qualité de matériau photographique se fonde toujours sur son caractère de pur document nullement “pollué” par une intention artistique. Ce qui permet donc de l’intégrer de manière seconde dans le champ de l’art. Comme pour tout genre établi, il est dans la logique de l’art contemporain que celui-ci soit remis en cause. C’est ce que fait Mariken Wessels avec une subtilité et un sens du beau fort étonnants. Elle y parvient en faisant basculer le document dans la fiction.

    Queen Ann. P.S. Belly cut off narre l’histoire d’une femme d’âge moyen de sa jeunesse à ce milieu de vie. Le pitch est le suivant : “Mariken Wessels a trouvé ces photos où l’on voit une femme tentant de négocier entre aspiration à l’idéal et réalité de son obésité.” Pourtant rapidement le trouble s’installe. Le spectateur en vient douter de ce qu’il voit. À suspecter la manipulation : ces petits coloriages sur les images sont-ils bien le fait de la personne représentée ? Ces photos ne sont-elles pas trop floues pour être “honnêtes” ? Qui est l’auteur des textes manuscrits qui fleurissent ici ou là ? Et l’enveloppe de papier cristal jointe au livre qui contient quelques “vrais” tirages photo au lieu de jouer son rôle de “preuve” ne semble alors qu’un leurre de plus. Mariken Wessels joue de ces images anciennes et se joue du spectateur.

    Ainsi nous confiait-elle récemment l’une de ses techniques : “Je fais des photos sur des arrêts de films Super 8 à travers deux plaques de verre légèrement teintées de miel retrouvant ainsi la patine d’un temps passé que j’adapte au temps présent (mon temps).” Et l’on peut penser que d’autres traces du temps, rayures et poussières par exemple, sont tout aussi fabriquées. Mariken Wessels ajoute encore que ce qu’elle donne à voir est “peu fiable et incertains comme les souvenirs“. L’ambition du projet éclate alors : passer par le détour de la fiction et de la manipulation de documents pour tenter de donner une matérialité au processus mouvant de la mémoire.

    Alauda Publications réédite également le premier livre de Mariken Wessels, Elisabeth, I want to eat que l’artiste avait auto-édité en 2008. Wessels mettait déjà en place la grammaire qu’elle développe dans Queen Ann. On y découvre la vie d’une jeune femme des années 1970 traitée dans un style qui évoque Gerard Fieret ou Miroslav Tichý. Une place importante est accordée au texte avec un échange de cartes postales, bizarrement dactylographiées (soupçons !). Ces textes sont traduits du néerlandais à l’anglais sur des feuilles de papier pelure glissées entre les pages du livre. Comme pour Queen Ann, si la véracité des images est des plus douteuse, la finesse de la réalisation et la beauté du résultat sont imparables.

    ®©  & MKB

    Mariken Wessels, Queen Ann. P.S. Belly cut off, Alauda Publications, broché, 80 pages, accompagné d’une enveloppe cristal de tirages photographiques. Elisabeth, I want to eat, Alauda Publications, broché, 80 pages.

    Allez voir ailleurs !

    link

  • Queen Ann artist book review GUP Magazine #026

  • Review Queen Ann. P.S. Belly cut off We Like Art!

    Mariken Wessels (1963, Vlaardingen) presenteert en signeert komende donderdag 2 september om 17.00 uur haar boeken Elisabeth -I want to eat - en Queen Ann. P.S. Belly cut off. Tijdens deze sessie in het Foam_café gaat de fotograaf in gesprek met collega en beroepsduider Hans Aarsman. Een aanrader want we zijn benieuwd naar wat Wessels bereid is los te laten over haar eigenaardige – inmiddels internationaal bejubelde – fotoboeken. Beide boeken hebben foto’s uit twee verschillende persoonlijke archieven als vertrekpunt en bieden een zowel fantastisch als beklemmend zicht op de hoofdpersonen. Is het fictie of zijn het ego-documenten? Waar is de hand van de kunstenaar te zien? Welk stuk is eigenlijk authentiek? Wessels zal vermoedelijk graag in het midden laten wat wel en niet van de kunstenaar afkomstig is.

    De hier getoonde foto’s zijn onderdeel van een speciale editie van het boek Queen Ann. P.S. Belly cut off. “P.S. Buikje afgeknipt!” staat er bij twee foto’s op driekwart van het boek, we zien een oudere vrouw die een kind vasthoudt op een kinderboerderij, eenmaal met een kloeke buik en eenmaal zonder, want cru met de schaar ‘gefotoshopt’. Al bladerend en terugbladerend in het boek is het dan al duidelijk geworden dat het gaat over Anneke een voormalige beauty (type Romy Schneider) uit Venlo, die maar moeilijk kan omgaan met haar verloren jeugd en zwaarlijvigheid. Toch is dit veel te kort door de bocht – het gaat over meer dan een vrouw die met haar zelfbeeld worstelt en haar foto’s bewerkt met stiften, schaar en typex. Het is het soort boek dat dagen lang door je hoofd spookt. Een raadselachtige collage van oude zwart-wit familiefoto’s, bewerkte portretfoto’s, stills uit Kodak 8 mm films, foto’s van foto’s. Het vertelt een verontrustend, meerduidig en aangrijpend verhaal waarin Wessels de virtuoze verteller is.

    De precieze en zorgvuldige vormgeving is van Wessels in samenwerking met Esther Krop van Alauda Publications, een nieuwe uitgeverij op het gebied van kunst, cultuur en theorie. Ook de net verschenen herdruk van ‘Elisabeth – I want to eat -’ is met een speciale editie (incl. 2 foto’s) verkrijgbaar. Het zijn beide absolute pareltjes.

    link

  • Two books by Mariken Wessels 5B4 Photography & Books

    The last artist book Mariken Wessels published was a narrative of found material she discovered in an Amsterdam shop. Elisabeth - I Want To Eat is an assemblage of old photographs, postcards and letters that describe a young woman's life budding and then, rather shockingly, leading towards depression and, what I read as, an implied suicide. It is a reconstruction which blends some fact with loads of interpretation.

    In one of the letters translated from Dutch, Elisabeth's aunt, in an attempt to help Elisabeth think differently about her life writes, "But unpicking yourself, that can be done, why am I doing this, couldn't I do it better (for me and for everyone else) in a slightly different way? Each little thing builds the whole. In accordance with the same system as all matter is built up from molecules and atoms." This suggestion of parsing and twisting the events of her life is also the strategy Wessels employs in these works. We grapple with trying to understand this life presented to us through only a few pieces of ephemera which insists that our own twist of psychology intervene.

    Wessels' newest artist book, Queen Ann. P.S. Belly Cut Off from Alauda Publications is a look into a life of a woman named Anneka.

    Anneka appears to be a woman haunted by loneliness and obesity yet she puts forth a fun-loving and warm, if at times slightly demented, demeanor. When we are shown recent images of her, she (or the artist) has painted their surfaces with adornments such as brightly colored hats or veils or cut out parts of herself in the pictures with shears. In some, she adds a second coat of lipstick or nail-polish that transforms her into an over-the-top eccentric where we might question her sanity.

    In one image from which the title refers, she writes, "In a way I really do feel like a "Queen." I think that fits. Although lacking the wealth but perhaps like our image of famous queens, Ann is also slightly lonely, unsatisfied, and displays vengeful violent streaks which in this case, she plays out on her own image rather than others. She seems to mock even her own ideas of beauty in how she "improves" the picture makes herself presentable - all ribbons and bows with make-up dripping from her eyes.

    In both Queen Ann and Elisabeth, sexuality is an overt presence. In Elisabeth a suite of scratched nude photos (think G.P. Fieret) is presented, perhaps made as self-portraits or by a lover. In Queen Ann, photography as a somewhat transgressive act is also included - that of what appears to be a middle interlude of stills from a sex film (with Ann as the star?). This is followed by a more recent image of Ann holding an image of herself as a young attractive teenager - the weight of wishing for the past is felt.

    Although melancholy in overall tone, Ann's unique character and playfulness outshine her underlying problems with aging and self image. The last images, shot on super-8 film, show her running and twirling, arms outspread, in a forest. A smile is sensed through the grainy and blurred image just before she disappears behind a stand of trees.

    As with many contemporary books from The Netherlands, both of these are beautiful objects. The care and attentiveness to "the book" is felt but never trumps the content. In Elisabeth, English translations from Dutch type-written on green tissue paper are loosely laid in are a wonderful touch, and Queen Ann includes a sealed glassine envelope of 4x6 inch snapshots. It isn't clear if this last element, the glassine, is meant to be torn open or whether the images are meant to be viewed through the translucent paper (the metaphoric haze of memory?). You decide. Maybe in that case, collectors should buy two.

    link

  • Recent Arrival: Queen Ann Little Brown Mushroom

  • Photo Book of the Week Humble Arts

    I got Mariken Wessel’s new book a couple of weeks ago and have been looking through it quite a bit since then. It is a great follow up to her last book, Elisabeth – I want to eat. It is a similar format in that is consists of found images mostly depicting the same subject, laid out in a way that produces a subtle narrative. Also reminiscent of the loose vellum sheets in her last book, this one comes with a glassine envelope of a few photographs. The photographs are reproductions of found images, but it is still a nice experience to have the comparison of a more physical object paired with the work in book. After seeing both of these books by Mariken, I’m really excited to see what will come next. -Grant Willing

    link

  • BOOKSHELF: July 2010 Shane Lavalette

    Queen Ann. P.S. Belly Cut Off, another excellent book by Mariken Wessels

    link

  • Queen Ann Independent Photo Book

    Queen Ann. P.S. Belly cut off is based on photographs sourced from an existing person; a middle-aged woman wringing with her self-image in an endless stream of manipulated photo graphs of herself, making them into a true cabinet of curiosities. The suggestive, intimate force of the ‘found’ photographic material and other personal documents, as well as the sequencing of the images as a whole, are both deliberately arranged with great pre cision. Wessels sensitively appropriates and edits the photo and film material, constructing a narrative, weaving together images in the medium of the book.

    link

  • Ben ik nog te redden? Mister Motley

    De reeks bizarre foto’s zijn in handen van kunstenaar Mariken Wessels (1963) beland. Met deze foto’s heeft zij, rondom de belangrijke momenten in het leven van Queen Ann, zorgvuldig en chronologisch haar levensverhaal gecomponeerd in de vorm van een kunstenaarsroman. We zien Queen Ann in haar eerste schooltoneelstuk, spelend met haar broers en zussen, poserend op vakantie. Op bijna alle foto’s heeft ze zichzelf bewerkt. Ze lijkt wel een parodie van zichzelf te maken. Dit wordt nog eens aangezet door teksten in de kantlijn, als: Ben ik nog te redden?

    Al bladerend bekruipt je het ongemakkelijke gevoel met de verspilling van een kostbaar mensenleven te worden geconfronteerd. Het boek laat namelijk de constante wens naar een ander leven zien. Dit verlangen van Queen Ann om een ander te zijn, houdt aan tot bijna het einde van het boek.

    link

  • Review: Queen Ann P.S. Belly Cut Off Joerg Colberg

    Queen Ann was produced by Mariken Wessels, a Dutch artist. If you’ve followed this blog over the past few months, this fact will not come as a surprise to you: The Netherlands are the world’s innovative center of independent photo book publishing. Queen Ann features a lot of found/appropriated photographs, centered on a single woman, with time progressing. The artist’s hand is not as obvious as it would seem: It is not clear whether the various modifications of the photographs were already present in the sources or whether they were added after the fact. What is more, the source imagery is also not presented like a simple album; instead, there seem to be many details - or are those stills from movies? It’s never quite clear what one should make of what there is - for the viewer, there is a space to fill, the story is not clear, it almost seems there might be more than one story.

    This is what makes a good photo book: A body of work that allows space for interpretation, that can live, no: that has to exist with uncertainty, with not everything being well-defined, a body of work that knows that a narrative that does not involve the viewer’s imagination is little more than a comic strip.

    link

  • Queen Ann. P.S. Belly cut off days fall like leaves

    This is a great publication from a new Dutch imprint Alauda Publications. Today I was lucky enough to receive the deluxe version, limited to 75 copies it comes with signed original prints, and a thing of beauty it is too! The standard version looks to be a bargain at €35, get one before they are all gone.

    link

  • Boekbespreking Queen Ann Cadoc.nl

    Op het boekomslag prijkt een jonge vrouw van ergens tussen de twintig en dertig jaar. Onder haar neus heeft ze een snorretje getekend en op haar wangen heeft ze zwarte sproeten aangebracht. Ze kijkt zelfbewust en met een zweem van tevredenheid. Op de kleuren van de foto en de kledingstijl afgaande, is de foto ergens in de zeventiger jaren gemaakt. Wie het boek vervolgens opent, ziet een reeks zwart-wit foto’s en stilstaande filmbeelden van (waarschijnlijk) dezelfde vrouw maar dan vele jaren jonger, gevolgd door een reeks kleurenfoto’s van een latere datum. Ogenschijnlijk zijn ze in chronologische volgorde geplaatst. Gezamenlijk vertellen de beelden een verhaal. Maar welk verhaal wordt verteld, wie het verhaal verteld of waarom het verhaal wordt verteld, wordt ook na meerdere keren het boek te hebben doorgenomen, niet helemaal duidelijk. Queen Ann. P.S. Belly cut off van kunstenares Mariken Wessels is een raadselachtig, fascinerend boek waar je niet in één oogopslag kunt zien waar de kunstenares welke ingreep heeft gepleegd om een (levens)verhaal te vertellen. Fictie en werkelijkheid vloeien onmerkbaar in elkaar over.

    De foto op de kaft staat ook ergens halverwege het boek en vormt daar als het ware een omslagpunt. Zowel visueel als in het beeldverhaal. Het vormt de scheiding tussen zwart-wit en kleurenfotografie en is voor mij tegelijkertijd de scheiding tussen (gevoelsmatig) authentiek en fictie. Op de foto’s tot dat punt zie je een meisje zich ontwikkelen tot een jonge, aantrekkelijke vrouw. De laatste foto’s tot het omslagpunt zie je de vrouw in wat niets anders kan zijn dan haar trouwjurk en daarna volgen enkele schimmige, stilstaande beelden uit een zwart-film waaruit je zou kunnen afleiden dat ze de liefde bedrijft. Op de met verf, stift en collage toegetakelde foto’s die daarna volgen, zien we een wat oudere, vollere vrouw. Haar uiterlijk neemt door de bewerkingen af en toe clowneske vormen aan.

    Vanaf dit punt slaat ook de twijfel toe over wat ‘echt’ is en wat niet. Op één van de foto’s zien we dat de corpulente vrouw plotsklaps van haar omvangrijke buik af is terwijl ze met een kereltje in haar armen geitjes aan het voeren is. Bij nadere bestudering en aan de hand van de foto die er onder is afgedrukt zien we dat het buikje er afgeknipt is en dat de bovenste foto een wenscollage is. De tekst onder de foto maakt het ten overvloede nog maar eens duidelijk: “P.S. Buikje afgeknipt!”. Is dit het werk van kunstenares Wessels die door een ingreep in het beeldmateriaal een verhaal wil suggereren van een vrouw die doodongelukkig is met haar uiterlijk? Of is dit daadwerkelijk een ingreep van de gefotografeerde vrouw zelf in een wanhopige poging haar zelfbeeld met het betere knip- en plakwerk op te vijzelen? Beide mogelijkheden roepen vragen op.

    Bij mij riep het in ieder geval de vraag op in hoeverre het gevonden fotografische materiaal op zichzelf al sterk genoeg was om een levensverhaal te vertellen. Was de worsteling met een (negatief) zelfbeeld zonder de ingrepen van Mariken Wessels ook niet naar voren gekomen? Het meest eerlijke antwoord is dat je dat niet weet maar dat het feitelijk ook niet uitmaakt. Feit is dat het boek dat nu voor me ligt me uren heeft bezig gehouden met de vraag wat werkelijkheid is en wat fictie is. Feit is ook dat de bewerkingen (van wie ze ook mogen zijn) en het arrangeren van de foto’s zó is gebeurd dat zich een verhaal ontrold. Een verhaal met vraagtekens en tegelijkertijd een verhaal dat gevoelens van medeleven en fascinatie oproept.

    De vergelijking met een historische roman dringt zich op. De feiten liggen er maar hoe het verhaal wordt verteld, is geheel in handen van de schrijver. Bij dit beeldverhaal is het uiteraard niet anders. Voor Mariken Wessels is Queen Ann. P.S. Belly cut off het tweede kunstenaarsboek waarbij ze werkt met bestaande foto’s van een niet-fictieve persoon. Net als bij haar vorige kunstenaarsboek heeft ze ook hier de al aanwezige beelden deels gemanipuleerd. Doordat je als kijker niet weet welk materiaal Wessels tot haar beschikking heeft gehad en ook niet weet in hoeverre ze het materiaal heeft bewerkt, blijf je in een constante twijfel over wat authentiek is en wat niet. Je vraagt je voortdurend af of het verhaal dat zich in je gedachte heeft gevormd over de hoofdrolspeelster van het boek, is gebaseerd op de fotografische feiten of de ingrepen van Mariken Wessels.

    link

  • Elisabeth on BOOKSHELF April Shane Lavalette

    Elisabeth – I Want to Eat, a book of found material assembled by Mariken Wessels. The publication was awarded the “Silver Medal Award” at the Fotofestival di Roma Book Prize… well deserved. Edition of 150, available for

    link 

  • Queen Ann. P.S. Belly cut off Ingrid Commandeur

    [English]

    In 2008 Mariken Wessels self-published her first art book titled Elisabeth - I want to eat. The book consists of a collection of anonymous photographs, letters and postcards of a young woman, which the artist found in a store in Amsterdam. The photographs retain their liveliness in the scratches and traces of dust on them, reminding one of the work of master photographers such as Gerard Firet and Miroslav Tichy in their intensity, sensuality and force. The art book, which has been referred to as “a little gem” by several art critics, has won the Silver Medal Book Award at Fotofestival di Roma and was recently acquired by the book collection of the MoMA in New York.

    Mariken Wessels’ second art book is titled Queen Ann. P.S. Belly cut off. Here again, the photographs are sourced from an existing person, a middle-aged woman wringing with her self-image in an endless stream of manipulated photographs of herself, making them into a true cabinet of curiosities. The authentic arrangement of the discovered material, with its strange mixture of old and new photographs, film material and collages is strikingly deceptive. In fact, both in Elisabeth - I want to eat- as well as in Queen Ann. P.S. Belly cut off, it is the hand of the fine craftswoman Mariken Wessels at work. The suggestive, intimate force of the ‘found’ photographic material and other personal documents, as well as the sequencing of the images as a whole, are both deliberately arranged with great precision. Wessels sensitively appropriates the photo and film material by newly photographing, editing, and re-organizing them, often incorporating other material in a complementary gesture. In doing so, she constructs a narrative, weaving together images in the medium of the book.

    In Queen Ann. P.S. Belly cut off it is the unfolding of a melancholic narrative of a woman, whose life seems to be dominated by her obesity. Yet the reader is never turned into a voyeur. ‘Queen Ann’s’ peculiar and touching photo collages of herself, expressing a longing for another ‘being’, are fused with the image that the book evokes around her persona. In the contrast which the arrangement of the photos make all too evident, an uncomfortable incompatibility emerges between the present and the past life of Ann and the status of being beautiful. Wessels breathes new life into her protagonist, blurring the lines between fiction and reality, giving way in the process to a seemingly ‘higher’ reality.

    The genre of the art book, in particular the picture novel, is currently witnessing a huge emergence in the contemporary art scene. Mariken Wessels lends her unique interpretation to this form through a skillful combination of picture novel and independent photo book. It is thus not without reason that her first book has already turned into a collector’s item.

    [Dutch]

    In 2008 gaf Mariken Wessels (1963) voor het eerst in eigen beheer een kunstenaarsboek uit getiteld Elisabeth – I want to eat – . Het boek werd samengesteld uit een collectie anonieme foto’s, brieven en kaarten van een jonge vrouw, die de kunstenaar in een winkel in Amsterdam vond. De foto’s laten hun doorleefdheid zien in de sporen van krassen en stofjes die erop achter zijn gebleven en doen in hun intensiteit, sensualiteit en kracht denken aan het werk van meesterfotografen als Gerard Firet en Miroslaw Tichý. Het fotoboek, dat door meerdere critici ‘een juweeltje’ werd genoemd, won the Silver Medal Book Award op het Fotofestival di Roma Book Prize Award en is opgenomen in de collectie van het MoMa in New York.

    Het tweede kunstenaarsboek van Mariken Wessels heet Queen Ann. P.S. Belly cut off. Ook dit boek is gebaseerd op fotomateriaal afkomstig van de protagonist van het verhaal zelf: een vrouw van middelbare leeftijd die met haar zelfbeeld worstelt en dit uit in een oeverloze stroom van bewerkingen van foto’s van zichzelf, als een waar rariteitenkabinet. De bijzondere vondst van dit verhaal en het beeldmateriaal, dat in dit geval zowel om oude, als meer recente foto’s, films en collages gaat, lijkt een curiosum. Maar schijn bedriegt. In feite is in beide fotoboeken meesterverteller Mariken Wessels aan het woord. De suggestieve, intieme, associatieve kracht van ‘de gevonden’ historische foto’s en andere persoonlijke documenten, maar ook de beeldsequentie als geheel, worden door haar met uiterste precisie geregisseerd. Wessels eigent zichzelf de foto- en filmbeelden toe door ze opnieuw te fotograferen, te bewerken en te rangschikken. Ze construeert daarmee ‘een verhaal’ waarin het medium van het boek en de foto’s samensmelten tot een totaalkunstwerk.

    In Queen Ann. P.S. Belly cut off ontspint zich een melancholisch verhaal over een vrouw wiens leven beheerst lijkt te worden door haar zwaarlijvigheid. Toch wordt de kijker nooit een voyeur. ‘Queen Anns’ vreemde en aandoenlijke fotocollages van zichzelf, die het verlangen naar ‘een ander zijn’ uitdrukken, versmelten met het beeld dat het boek van haar oproept. Wessels geeft haar protagonist daarmee als het ware een nieuw leven, waarbij de scheiding tussen tussen feit en fictie wordt opgeheven. Er lijkt sprake te zijn van ‘een andere, hogere werkelijkheid’.

    Het boek als medium voor de kunstenaar en de kunstenaarsroman in het bijzonder, is in de hedendaagse kunst bezig aan een ware opmars. Mariken Wessels geeft hier op eigenzinnige wijze invulling aan met een meesterlijke kruising van ‘kunstenaarsroman’ en autonoom fotoboek. Niets voor niets is haar eerste fotoboek al een collectors item.

    Queen Ann. P.S. Belly cut off wordt uitgegeven door Alauda Publications, een nieuwe Nederlandse uitgeverij op het gebied van hedendaagse kunst, cultuur en theorie.

  • 'Elisabeth' photo book included in collection of MoMA

    The photo book 'Elisabeth - I want to eat -' has been included in the collection of the Museum of Modern Art (MoMA) New York. The book, made up of found material from a thrift store, examines the world of inanimate things. A world constructed from signs of a real lived life that can only be imagined now. The book has won the Silver Medal Book Award on the Fotofestival di Roma and can be order by mail or via Johan Deumens Gallery, Haarlem, BookCase, Rotterdam, Photo Eye, Santa Fe USA, Dashwood Books and Printed Matter, New York, Schaden.com, Buchhandlung Walther König, Köln.

  • Elisabeth SHASHIN

    One of the very great book of 2008. Second edition (1st edition was never for sale, distributed for free to friends. Hereby the second edition, signed). Also available the special edition (x/5), including a print, for 350 euros. Beautiful artist work on found footage.

  • Top 9 Books of 2009 Grant Willing, Humble Arts

    'Elisabeth – I want to eat' was another surprise for me, also acquired from Dashwood. The entire publication is made up of found material from a thrift store in Amsterdam. Wessels creates a very nice narrative with the found imagery and the postcards. One of the most striking aspects of this publication is the inclusion of English translations to the Dutch texts printed on loose blue vellum sheets interspersed throughout the book.

    link

  • I want to eat - die Foam-Liste Nr. 7 fotokritik.de

    Es waren in den letzten Jahren hauptsächlich weibliche Fotografen, die in kleinen Publikation die Bandbreite des Fotobuches, vor allem mit Erzählungen aus dem privaten Umfeld erweiterten. Fotografien und Dokumente wurden unterschiedlich genutzt, um dem Zweck der Künstler zu dienen. Ich denke an Wiebke Loeper genauso wie Liza Nguyen, Wytske van Keulen, Bertien van Manen und Rinku Kawauchi. Mariken Wessels hat mit ihrer im Eigenverlag erschienen Publikation ein kleines Juwel geschaffen, von dem Jeff Ladd mir vor ein paar Monaten ganz begeistert berichtete. Eine Sammlung von anonymen Fotos, die hauptsächlich eine Haupdarstellerin umkreisen (aber auch aus verschiedenen Alben stammen mögen) wird mit einer Sammlung von Briefen kontrastiert, und eine eigentümliche, herzerreissende, seltsam melancholische Geschichte gespinnt, die wahr sein kann oder falsch, eingebildet oder nachempfunden. Die Bilder stammen wohl aus den siebziger Jahren, sie werden vergrößert wiedergegeben und bekommen so einen Tichy oder Fieret-Look, und doch wird eben eine Familiengeschichte erzählt, oder Fragmente aus dem Leben einer jungen Frau, und nur durch Empathie und Interesse werden diese Bilder lesbar.

    link 

  • I want to eat Foam - 2009/#21 - Sebastian Hau

  • Elisabeth Andrew Phelps, Buffet

    The highlight for me is the way the letters and texts are treated. They are translated onto tipped-in light-weight blue paper, simply overlapping the original postcards and letters. A nice way to help us get at texts which are not only in foreign language (to some of us anyway) but are often written with a handwriting almost impossible to decipher.

    We don't know what came of Elisabeth, but the fact that these images ended up for sale, she probably fell victim to her ailments. Mariken helps us say it out loud.

    link

  • 4 Weeks of Work Aruba Today

  • Speciale vermelding Photoq.nl

    De Amsterdamse kunstenares Mariken Wessels heeft voor haar boek Elisabeth - I want to eat - een speciale vermelding gekregen van de jury van de FotoGrafia Book Award, die tijdens het Fotofestival di Roma uit 180 boeken een keuze maakte.

    Als winnaar kwam Deformer van Ed Templeton naar voren. Daarnaast waren er nog twee speciale vermeldingen, naast het boek van Wessels gaat het om Open See van Jim Goldberg. Inzenden stond open voor boeken die zijn verschenen tussen 1 maart 2008 en 1 maart dit jaar. De winnaar krijgt een tentoonstelling tijdens het volgende festival in Rome.

    UIt het Engelstalige persbericht over de jury: The jury was composed by Melanie McWorther (Book Division Manager Photo Eye, U.S.A.), Benedetta Cestelli Guidi (Curator, Italy), Erik Kessels (Editor, The Netherland), Michele Smargiassi (Journalist and Critic, La Repubblica, Italy) and Marta Daho (Latent Talent, Spain). The jury valued the books according to criteria that privileged: novelty and originality of the project, concept, design, experimentation, balance and coherence between the photographic and the editorial project.

    Link

  • Eindexamenwerk DOGTIME Mister Motley

    Mariken Wessels heeft een groots werk 'Permastore 1-11' gemaakt: buiten staat een container die af en toe en op onverwachte momenten beweegt. Deze container heeft een tegenhanger die binnen staat en een onverwachte mix is van kwetsbaar papier en een framewerk van ijzer. daarnaast presenteert ze een boekje Elisabeth dat ze maakte naar aanleiding van een gevonden envelop met foto's brieven en documenten. 'Het zijn de onbezielde tekens van een echt geleefd leven dat slechts voorgesteld kan worden’ zegt Mariken. Het boekje maakt nieuwsgierig naar het leven van deze Elisabeth en starend naar de lieve foto's en lezend in een brief verlies je je in een ander. Hoe zou het afgelopen zijn?

    link

  • Fotofestival di Roma Book Prize Photo-eye

    ... the final list of six books for the second place winner: Episode Books' Baghdad Calling, Postcart's Non si avrà ragione di me: Poeti del Novecento per Dino Campana, Contrasto's Oltrenero, Hysteric Glamour's Hokkaido, plus the self-published books 101 Billionaires by Rob Hornstra and Elisabeth- I want to eat by Mariken Wessels. Each judge was allowed as much time as needed to decide on the Silver Award winner for the International Prize. After a brief time of deliberation the jury came to a consensus on young Dutch photographer Mariken Wessel's book Elisabeth.

    link

  • Fotofestival di Roma Book Prize FotoGrafia

    In May 2009, FotoGrafia- Fotofestival Internazionale di Roma celebrated its fifth year under the direction of photographer and publisher Marco Delogu of Punctum Books. The festival hosted a mix of lectures and exhibitions by photographers such as Nan Goldin, Rinko Kawauchi and Don McCullin. Other special events included a slide exhibition featuring the work of Gus Powell and Juliana Beasley, and the Premio FotoGrafia Libro Award for the best Italian and International photobooks.

    The jury for this year's Premio FotoGrafia Libro Award was comprised of myself; Benedetta Cestelli Guidi of S.T. Foto Libreria Galleria; curator Marta Dahó; Erik Kessels of KesselsKramer; and Michele Smargiassi of la Repubblica. We judged over 180 books in the second Italian and first International book award of Fotofestival di Roma. Each judge selected 5 to 10 books from the books on display and all the votes were tallied. The Damiani book Deformer by Ed Templeton was unanimously selected for the Italian Book Award. Steidl's book Open See by Jim Goldberg was selected in the first round of voting for the International Gold Metal Award. Then the jury had to revisit all books with 2 or 3 votes.

    After some espresso, pastries and a vigorious hand-washing, the jury was ready to tackle the final list of six books for the second place winner: Episode Books' Baghdad Calling, Postcart's Non si avrà ragione di me: Poeti del Novecento per Dino Campana, Contrasto's Oltrenero, Hysteric Glamour's Hokkaido, plus the self-published books 101 Billionaires by Rob Hornstra and Elisabeth- I want to eat by Mariken Wessels. Each judge was allowed as much time as needed to decide on the Silver Award winner for the International Prize. After a brief time of deliberation the jury came to a consensus on young Dutch photographer Mariken Wessel's book Elisabeth.

    Benedetta Cestelli Guidi questioned whether the books were too similar in content to be on the final list. After some thought on the topic all of the judges agreed that "all the books selected by the jury are finished works in their own right, greater than an exhibition of their parts. The narrative characteristics normally associated with the nature of a journal are present in all the final selections."

    The judging of the book prize was a wonderful and rewarding experience. Italian printing, and particularly photobook printing, has a reputation for being the best in the world while Rome is a mecca for many photographers to shoot and study at higher schools of learning such as the American Academy, British School, Academie de France or Czech Cultural Institute, all located in the city. The festival's motivation is to establish Italian photography's place in the world by showcasing Italian-made works and bringing international photographers to Roman audiences. It was a world-class festival and I was honored to be involved in their first International Book Prize.

    link

  • Elisabeth Bint photoBooks on INTernet

    Mariken Wessels Elisabeth I want to eat Fotofestival di Roma book Prize Award Photography

    link

  • Silver Medal Book Award Fotofestival di Roma

    Last week, photo-eye Book Division Manager Melanie McWhorter lead the jury of Benedetta Cestelli Guidi, Marta Daho, Erik Kessels, and Michele Smargiassi judging over 180 books in the second Italian and first International book award of Fotofestival di Roma. This year's winner for the Italian Book Award was the Damiani book Deformer by Ed Templeton. The International Gold Metal Award was given to Steidl's upcoming titled by Jim Goldberg Open See and the Silver Medal Award was given to young photographer Mariken Wessels for her book, Elisabeth. I want to eat.

    "All books selected by the jury are finished works in their own right, greater than an exhibition of their parts. The narrative characteristics normally associated with the nature of a journal are present in all the final selections."—Melanie McWhorter

  • Spoils from Germany and Holland Jeffrey Ladd

    One great thing about traveling for me is the discovery of many books that are hard to find in the States. This trip was particularly fruitful and by the time I arrived back home I had two large boxes waiting for me. Here are a few things that caught my attention in no order of importance.

    When in Germany, look for German books. I found a great copy of a book I passed on buying twenty years ago and have regretted it for the past ten. Michael Schmidt's Waffenruhe has now made its way onto my shelf. I paid a bit for it but a very good price considering thanks to getting it from a friend of a friend. Thanks Egbert and Sebastian.

    I also found a small catalog from the Kunsthalle Bremen, Michael Schmidt Fotografien. Published in 1999, it is a good selection that seems to be a mini-retrospective but the printing suffers a bit. Solely for Schmidt obsessives and in Germany they can be found for just a few euros.

    I found three super cheap Christian Boltanski books: Zeit, Les Suisses Morts, and Sterblich.

    I have always wanted a copy of Fischli and Weiss's Visible World and found the German edition readily available at regular prices. There is no text so it reading Sichtbare Welt as the title is something I can live with.

    I met Krass Clement at the Fotobook Festival so I bought his new book Novemberrejse (November Journey). This is a really good one which I will spend more words about soon. Highly recommended. Krass also gave me one of his older titles Hvor Ingen Talte which is another fine book of photos he made at a state funeral in Moscow. This will also be covered here at a later date.

    My fascination with Russian works was sated by the discovery of a reprint/study of Mayakovsky and Rodchenko's Pro Eto which was published in 1994 by Ars Nicolai. This starts with a facsimile edition in the front (black and white illustrations of the Rodchenko collages) followed by essays and additional plates that show the same collages in full color. The texts luckily are in Russian, German AND English.

    Following closely in excitement was finding the reprint/facsimile of El Lissitzky's About Two Squares which was released as a two book set by MIT. Now out of print, these facsimiles themselves command some expense. What I found is only one of the books but it was only around 10 euros.

    In the "books on books" department I found 'remainder' copies of Russian Book Art 1904-2005 available for 14 euros. This is a book I saw first through Ursus in New York with a large price-tag of .00 dollars. Funny how that happens right?

    John Baldessari: National City from the Museum of Contemporary Art, San Diego is now a remainder in Germany of all places so I picked up a very cheap copy.

    For rarities, my other discovery besides Waffenruhe was Ed van der Elsken's Sweet Life (German edition) for a mere 75 euros. That is a very good price but this same book can be found in varying conditions actually starting fairly cheaply at around 140 dollars plus shipping. This copy is virtually unread interior with only very slight chipping on the dustjacket at the edges. My luck was in force as this copy had literally just been bought from a person selling books to the store and the bookseller had just started to clean the cover when he asked me, "Do you know this book by Ed van der Elsken?"

    Eva Leitof's Rostock Ritz published in 2005 made it back to NYC. I reviewed her book Deutsche Bilder eine Spurensuche 1992-2008 last year. This book is one title I couldn't buy at PhotoLA just because I had no way of actually getting it home.

    Raimond Wouda - who's book School from Nazraeli is going to get full treatment here soon because it is a new favorite of mine - made two other books that made their way home with me, Sandien and A'dam Doc.k. Sandien is a brilliant book which was recommended to me by no less than 6 people within a week so it was imperative that I get a hold of one while in Amsterdam.

    Ever since the inaugural issue of PA magazine from David Campany that featured Patrick Faigenbaum along with Jeff Wall, I was compelled to get a copy of Faigenbaum's Tulle. I may tackle that book at some point.

    One of the most exciting discoveries was a book by the Russian artist Ilya Kabakov, My Mother's Album published in 1995. My initial impression was that this book has a similar seductive quality as Boris Mikhailov's Unfinished Dissertation with its ephemeral quality. I can't wait to spend some time with this one and see what its all about. This will get some space featured here soon as well.

    I found two books by Koen Wessing the author of Chili September 1973. O Mundo de Koen Wessing is a good hardcover exhibition retrospective from Portugal on this fine Dutch photojournalist. The second is a copy of Koen Wessing's Flashes from South Africa an oversized 36 page booklet published in 1993.

    An interesting artist book made from found images called I Want to Eat by Mariken Wessels was irresistible and will get some coverage too.

    Marijaana Kella's book which was in Parr/Badger Vol. II has a body of work I like very much, the Reversed portraits. This was the sole deciding force to bring this one home.

    I was able to get home safely a copy of Jens Liebchen's oversized Playing Fields published in 2005 by J.J. Heckenhauer. I hope Jens gets to work on a new book because he has a habit of challenging perception.

    Vija Celmens' intricately detailed drawings are a favorite of mine but few books published of her work do it justice. A hardcover catalog from the Museum of Modern Art, Frankfurt features larger illustrations and the best I have seen so far, so it has found a new home.

    In the "who the hell is that" department, Jutka Rona's 1975 conceptual artist book Wolvenstraat was a great suggestion from Yannick Bouillis of Shashin Art Books in Amsterdam. This book will be covered further later.

    And lastly, one book that I was extremely critical of but did not have has finally broken my resistance will power. Empty Bottles by Wassinklundgren is now in my house. I am tempted to write a re-evaluation of this book to more clearly express my views.

    I think that's all...any more would just be the work of madness.

    link

  • Verdienen met kunst valt niet mee NRC Handelsblad

    Mariken Wessels (45) heeft de Rietveld Academie in Amsterdam vorig jaar afgerond. Kunstenaar is eigenlijk haar tweede beroep, zegt ze. Haar eerste beroep is actrice. Eind jaren tachtig heeft ze de toneelschool gedaan. Op de Rietveld Academie heeft ze de vrije richting gedaan, ofwel ‘autonoom’.

    Wat ze tijdens die opleiding leerde over het leven ná de kunstacademie, is in ieder geval meer dan destijds op de toneelschool. Toen was ze vrijwel niet op buitenwereld voorbereid. „Op de Rietveld moet je over je werk leren praten, wat ik wel lastig vind. Je moet je werk kunnen formuleren. Zo moet je een statement opschrijven. Het leert je harder denken.” Al tijdens haar opleiding exposeerde ze haar werk. „Ik was dus al bezig met de praktijk en met de buitenwereld.” 

    Meteen na haar afstuderen heeft de Vlaamse kunstverzamelaar Verbeke Foundation haar werk geëxposeerd en aangekocht. „Een fijn opstapje”. Afgelopen november kreeg Wessels een startstipendium, een subsidie voor kunstenaars, van het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst. Daarmee gaat ze haar atelier inrichten en wil ze een boek over gevonden foto’s uitgeven.

    link 

  • Permastore I-II Willem van Weelden

    [English]  

    Imagine you are standing on top of a mountain and you can see how random lines in the landscape draw the valley you are looking at. And imagine that the valley below is your memory. Not as a symbol, but as a machine that produces images. The valley as a mnemonic apparatus, as a catalogue of images, a memory machine. As a sculpture of eventualities and of disorders, because where the landscape folds and curls the imbalance of its potential is created; it distorts the image of recollection into an inflexion. Memories are enfolded, roll in on themselves like a baroque scroll in white stucco. Memory proves unstable. The valley becomes a cinematographic life of remembered images that reveals the discontinuity of its identity by entwining itself in its own capricious course.

    [Dutch]

    Beeld je in je staat op een berg en ziet hoe willekeurige lijnen in het landschap het dal waar je op uit kijkt tekenen. En beeld je dan in dat het dal daar beneden je geheugen is. Niet als zinnebeeld, maar als machine die beelden produceert.

    Het dal als mnemotechnisch apparaat, als catalogus van beelden, een herinneringsmachine. Als een sculptuur van mogelijkheden en van ontregelingen, want daar waar het landschap zich plooit en krult onstaat de inbalans van haar potentie; zij buigt het herinneringsbeeld af (inflexie). Herinneringen buigen af, plooien zich in zichzelf als een barokke krul in het witte stucco. Het geheugen blijkt instabiel. Dat dal wordt dan een cinematografisch leven van herinneringsbeelden dat de discontinuiteit van haar identiteit toont door zich te wikkelen in haar eigen grillige verloop.

  • Elisabeth Willem van Weelden

    [English] 

    The world of inanimate things is overpowering; every day these objects attract attention without revealing their origins. They are signs that have often been divorced from their referential alibi—life itself. Yet in spite of this they colour the interpretative framework through which the world is named.

    ‘Elisabeth’ is the living proof of this mechanism. The biographical material on which it is based was discovered in a junk shop. These are the inanimate signs of a life really lived—a life that can only be imagined. There is no direct access to the referential key that could provide an insight into its origin. A meticulously constructed work, ‘Elisabeth’ weaves a narrative structure that utilizes the workings of proximity to make this lack palpable. For the drama that lurks in inanimate things lies not in what they display, but in what they touch upon.

    [Dutch]

    De wereld van de onbezielde dingen is overweldigend; dagelijks trekken deze objecten zonder zicht te gunnen op hun origine de aandacht. Het zijn tekens die vaak afgesneden zijn van hun referentiële alibi : het leven zelf. Toch kleuren zij desondanks de interpretatieve kaders waarmee de wereld op naam wordt gebracht.

    ‘Elisabeth’ is het levende bewijs van dat mechanisme. Het biografische materiaal waarop het is gebaseerd werd gevonden in een winkel. Het zijn de onbezielde tekens van een echt geleefd leven dat alleen voorgesteld kan worden. Er is geen directe toegang tot de referentiële sleutel die zicht zou kunnen bieden op haar origine.

    Als een werk weeft ‘Elisabeth’ door haar zorgvuldige opbouw een narratieve structuur die bij gratie van een benadering dit gemis ervaarbaar maakt. Want het drama dat in onbezielde dingen schuilt, zit niet in dat wat die tonen, maar dat wat ze aanraken.